Yoruldum...


Yoruldum artık, açıklamalar yapmaktan, anlaşılmamaktan, yanlış anlaşılmaktan, dinlenmemekten, ağlatılmaktan... Yoruldum, çok yoruldum. Sürekli sorunlar yaşamak o kadar sıkıcı ve o kadar bıktırıcı ki. Her şeyin üst üste gelmesi ve unuttum/kapattım denilen şeylerin yeniden gündeme gelmesi,yüzüme vurulması sinirimi bozuyor. Artık sorunlara çözüm getiremez haldeyim. Bir yandan ailem, bir yandan dostlarım... Öyle çok sıkıyorlar ve öyle çok sorguluyorlar ki... Bazen kendimden, bazen onlardan nefret etmeye başlıyorum. Bazen çileden çıkıyorum. 

Herkesin aklında benim yanlış şeyler yaptığım düşüncesi. Nedir bu güvensizlik, nedir bu ya? Bazı hatalar yapmış olabilirim, ya da bazılarını üzmüş olabilirim. Ama geçmişte kalmış şeyler bunlar. Unutuldu denilen şeyler. En ufak şeyde şüphelenmeyin artık ya şüphelenmeyin. En çok önemsediğim, en çok ihtiyaç duyduğum şey güven. Artık birileri tam anlamıyla güvensin bana, birileri tam anlamıyla kabullensin beni. Sıkıldım, öyle çok bunaldım ki, lanet olası yumru yine oluştu boğazımda. Yine sözcükler dizildi... 

Çok zorlanıyorum, nefes almak bile zor geliyor. Hatta bazen, gülmek -ki en sevdiğim şeydir- bile öyle zor geliyor ki. Düşünmek istemiyorum, düşündükçe bir şeylerin üstesinden gelemediğimi fark ediyorum. Kendimi anlatmaya çalışmayı bile bırakıyorum bazen. Çünkü biliyorum, anlamayacaklar. Yine küçücük şeyler büyüyecek, yine her şey sarpa saracak. 

O yüzden susuyorum, bir kez daha ve bir kez daha...