Belki...


Bazen kendi içinde bile bir sessizlik oluşur ya. Hani bazen, ne düşündüğünü bilmeden, ne yapman gerektiğini bilmeden, cümle kuramadan kalırsın, öyle boş ve anlamsız. Ve senden yanıt bekleyenlere söyleyecek sözün yoktur. O yüzdendir belki de, gitmeyi tercih edişin. 

Hani bazen duygusuz hissedersin. Mutlu musun, hüzünlü mü bilmezsin... Hani, hani boğazında belli belirsiz bir ağrı hissedersin. Sanki çıkmak isteyen binlerce ses vardır ama takılıp kalmışlardır büyükçe bir engele. Bazen de hissetmezsin bir süreliğine var olduğunu. Amaçsız ve düşüncesiz, sessiz kalırsın bir süre. Geçtiğinde ise geriye ne olduğu çözülemeyen anlamsızlıklar kalır. O yüzdendir belki de dalıp gitmelerin.

Hani her şey güzeldir hayatında, çevrendekilere göre. Kimse senin tarafından bakıp yorumlamaz hayatını. Seni hep mutlu görürler, belki de öyle göstermeyi tercih ettiğin için. Hani sen hep sorunsuzsundur. Her şey hep yolundadır hani. Sırf başkalarına güçlü görünmek için çabalarsın ya. O yüzdendir belki de bu ussuz tavırların.

Hani şu umursamazlıkların vardır ya, kimseyi düşünmez, kimseyle beynini yormaz halin. Hani, başkalarına da tavsiye edersin umursamamayı. Sözde rahatlatır ya insanı. Öyle dersin etrafındakilere, rahatsındır, öyle görünmen gerekir. Çünkü insanlar alışmıştır senin bu tavrına. İşte o yüzdendir belki bitmeyen yorgunluğun.

Hani bazen bağırmak istersin bir şeyleri de, atarsın geri içine. Söyleyemez, çekinirsin. Bir derdin olsa bile diyemezsin. Biriktirir ve biriktirirsin. İçindekilerin seni yiyip bitireceği günü beklersin sessizce. O ussuz tavırların yoktur bu konuda. Hiç olmadığın kadar sessizsindir. Çözülemez, bir türlü anlatamazsın. O yüzdendir belki küskünlüğün.



Ve belki sırf başkaları içindir, bu neşen, bu haykıramadığın düşünceler. Belki de sen göründüğün gibi, konuştuğun gibi değilsindir. Sandıkları gibi kendini beğenmiş değilsindir. Belki sırf eğlenmek ve eğlendirmek içindir yaşayışın. 


Bir palyaço misali, mutsuz ama mutlu eden.